Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στην ζωή σου, σε επηρεάζουν, αφήνουν το αποτύπωμά τους και ύστερα φεύγουν.

Χθες καθώς έψαχνα στο spotify για να βρω τραγούδια για το πρόγραμμα της εκπομπής, έπεσα πάνω σε αυτό το τραγούδι. Και μου ήρθαν στο μυαλό μνήμες από το παρελθόν. Έτσι προέκυψαν οι εξής σκέψεις:

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται στην ζωή σου, σε επηρεάζουν, αφήνουν το αποτύπωμά τους και ύστερα φεύγουν. Αλλά η επίδρασή τους δεν εξαφανίζεται. Συνεχίζουν να «ζουν» μέσα σου, στις επιλογές σου, στον τρόπο που σκέφτεσαι, γίνονται μέρος της ταυτότητάς σου. Οπότε η απουσία τους δεν είναι το κενό, αλλά η μεταμόρφωσή σου. Εδώ βρίσκεται και η αξία αυτών των ανθρώπων, ακριβώς επειδή δεν έμειναν για πάντα. Το ίχνος που άφησαν μέσα σου οφείλεται στο ότι υπήρχε αρχή και τέλος.

Μέσα από αυτούς ανακαλύπτεις ποιος είσαι και δημιουργείς νέες εκδοχές του εαυτού σου. Δεν είσαι ποτέ ακριβώς ο ίδιος , μετά από κάποιον που σε άγγιξε πραγματικά, γιατί σε βγάζουν από την καθημερινή ρουτίνα και σε κάνουν να νιώθεις ότι «υπάρχεις» πιο έντονα. Λειτουργούν σαν αφυπνίσεις και όταν φεύγουν η αφύπνιση μένει και δημιουργεί μια παράξενη νοσταλγία, όχι μόνο για τον άνθρωπο, αλλά για το πως ήσουν όταν ήταν εκεί.

Ήρθαν για να σε μετακινήσουν και η αξία τους φαίνεται από το πόσο σε άλλαξαν. Και τότε δεν αγαπάς μόνο αυτό που είναι, αλλά και αυτό που ενεργοποιεί μέσα σου. Και αυτό δεν συμβαίνει συχνά στην ζωή. Θα μπορούσα να πω πολύ περισσότερα, αλλά θεωρώ ότι αυτά αρκούν.
«…και αφήνουν το αποτύπωμά τους,
όχι γιατί έμειναν για πάντα,
αλλά γιατί για λίγο έγιναν κάτι αληθινό.
Κι ύστερα φεύγουν —
μα εσύ δεν είσαι πια ο ίδιος.»

“Χόρχε Μπουκάι