Καθώς άκουγα το τραγούδι «In The Arms Of The Angel» από την Sarah McLachlan, ο Σπύρος μου υπενθύμισε ότι ακούγεται στην χολιγουντιανή ταινία «City of Angels» σε σκηνοθεσία του Brad Silberling με τον Nicolas Cage και την Meg Ryan, η οποία είναι βασισμένη στη γερμανική ταινία «Τα Φτερά του Έρωτα» του Βιμ Βέντερς. Οι άγγελοι στην ταινία, όπως ο Seth, είναι αθάνατοι παρατηρητές. Δεν νιώθουν πόνο, χαρά ή σωματική απόλαυση. Αντίθετα, οι άνθρωποι, όπως η Maggie, ζουν μέσα στην ένταση των συναισθημάτων και της θνητότητας. Και εδώ μπαίνει το βασικό υπαρξιακό δίλημμα:

Είναι προτιμότερη μια αιώνια ύπαρξη χωρίς αίσθηση ή μια πεπερασμένη ζωή γεμάτη εμπειρίες; Ο Seth επιλέγει να «πέσει» και να γίνει άνθρωπος. Η ταινία δείχνει ότι το νόημα της ζωής προκύπτει, επειδή είναι πεπερασμένη. Η επίγνωση του θανάτου δίνει αξία στις στιγμές και κάνει την αγάπη ουσιαστική. Η τραγική εξέλιξη της ιστορίας, δηλαδή ο θάνατος της Maggie, οδηγεί στο ερώτημα: Άξιζε η επιλογή; Η απάντηση της ταινίας είναι ξεκάθαρα υπαρξιακή: Ναι, γιατί η εμπειρία της αγάπης, όσο σύντομη κι αν είναι, έχει απόλυτη αξία. Η ζωή δεν αποκτά νόημα από τη διάρκεια, αλλά από την ένταση και η θνητότητα δεν είναι κατάρα, αλλά αυτό που κάνει τη ζωή πολύτιμη.

Οι άγγελοι υπάρχουν σε ένα είδος παγωμένου χρόνου χωρίς παρελθόν ή μέλλον με νόημα, αλλά δεν ζουν. Άρα ο χρόνος δεν είναι ρολόι, είναι ο τρόπος που υπάρχουμε και ο Seth, ως άνθρωπος πλέον, δεν έχει απλώς χρόνο, αλλά είναι χρόνος.

Η επιλογή του Seth είναι πράξη ελευθερίας για την οποία δεν μετανιώνει, αφού το νόημα δεν κρίνεται από το αποτέλεσμα, αλλά από την εμπειρία. Αυτή είναι μια καθαρά υπαρξιακή ηθική που ορίζει ότι δεν υπάρχει σωστή επιλογή εκ των προτέρων, αλλά μόνο αυθεντική επιλογή. Καλύτερα μια στιγμή αυθεντικής ύπαρξης, παρά μια αιωνιότητα απουσίας εμπειρίας.