Το “Woman in Chains” των Tears for Fears είναι ένα τραγούδι με μια βαθιά υπαρξιακή αλληγορία για την εξουσία, τον φόβο και την εσωτερική αιχμαλωσία.
Η γυναίκα εμφανίζεται ως σύμβολο της ανθρώπινης ψυχής. Είναι η ίδια η Ζωή. Ταυτόχρονα όμως δηλώνει και την ευάλωτη πλευρά του ανθρώπου, την συναισθηματική του φύση, τις επιθυμίες. Οι αλυσίδες προφανώς είναι οι φόβοι και οι κοινωνικές δομές που περιορίζουν την ατομικότητα μέσα από τα εσωτερικευμένα πρότυπα εξουσίας. Και ο άντρας συμβολίζει τη λογική, τον έλεγχο, την κυριαρχία.
Συνεπώς το ερώτημα που τίθεται είναι αν η Αγάπη είναι απελευθέρωση ή μια μορφή δεσμών; Και εδώ οι υπαρξιστές ορίζουν ότι αν λειτουργεί ως αγώνας εξουσίας και κυριαρχίας, τότε δημιουργεί φόβο και γίνεται φυλακή. Αν όμως λειτουργεί ως διαδικασία συνύπαρξης, που βασίζεται στην αυθεντικότητα , τότε γίνεται ελευθερία.
Εκ φύσεως ο άνθρωπος είναι ελεύθερος, αλλά αντίθετα ζει με δεσμά, επειδή διστάζει να διεκδικεί να ορίζει την ζωή του όπως αυτός επιθυμεί. Αρκεί να κατανοήσει ότι η ζωή του είναι πιο δική του, από όσο νομίζει.
Κατά τον Υπεράνθρωπο του Νίτσε, ο άνθρωπος, ως ένα πρότυπο ύπαρξης, δημιουργεί τις δικές του αξίες, δεν υπακούει τυφλά σε κοινωνικούς ή θρησκευτικούς κανόνες, ζει αυθεντικά, δηλαδή με πλήρη αποδοχή της ζωής του, ακόμα και του πόνου, και υπερβαίνει τον «παλιό εαυτό του» και τις αδυναμίες του.
Συμπερασματικά είναι ο άνθρωπος που γίνεται ο ίδιος δημιουργός του εαυτού του. Είναι το αποτέλεσμα αυτής της διαρκούς εξέλιξης. Η βασική κινητήρια ορμή είναι η «θέληση για δύναμη», δίχως αυτό να σημαίνει εξουσία πάνω στους άλλους, αλλά έκφραση της ζωτικής ενέργειας μέσα από την Ελευθερία, την Δημιουργία και την Υπέρβαση. Είναι η ύψιστη έκφραση της ύπαρξης.
ok